Samen is beter

“Ik moet eerlijk toegeven: mijn vizier was niet onmiddellijk op onderwijs gericht, toen ik als psychologe afstudeerde. Maar kijk, met een vader en twee zussen in onderwijs, is de kans blijkbaar toch groot dat je ook een schoolpoort binnenwandelt op weg naar je eerste job 😊.”

Van cultuurschok naar GOK

“In mijn rol als Algemeen Directeur spreek ik elk jaar bij de start van het schooljaar onze nieuwe leerkrachten toe. Dat doe ik nog altijd met het levendige gevoel van mijn eigen beginjaren in gedachten. Ik durf gerust zeggen: het was een cultuurschok. 😊

Je komt, net afgestudeerd, uit een academische bubbel… en dan sta je daar plots, in het KTA in Dendermonde (nu GO! talent), opvoedkunde en toegepaste psychologie te geven aan leerlingen verzorging en haarzorg. Op z’n minst: een boeiende ervaring. Maar tegelijk voelde ik al snel dat ik op een heel mooie manier het verschil kon maken. Door jongeren die gezien wílden worden, echt te horen. En daar, in dat klaslokaal, werd mijn vlammetje aangestoken.

Mijn vooropleiding zorgde ervoor dat ik regelmatig werd aangesproken over leerlingenbegeleiding. Dat groeide al snel uit tot een voltijdse betrekking als leerlingenbegeleider. Vanuit de nood aan een breder beleid dan wat individuele gesprekken, kreeg ik op jonge leeftijd de kans om mee te denken over een GOK-plan: Gelijke Onderwijskansen.”

Accent op talent

“Ik begon me te verdiepen en te professionaliseren. Op dat moment kwam de oproep van de Koning Boudewijnstichting om deel te nemen aan het project ‘Accent op Talent’. Ze zochten voortrekkerscholen en wij stelden ons kandidaat. We waren toen al volop bezig met de vraag: hoe kunnen we het watervalsysteem doorbreken?

Het uitschrijven van dat dossier gaf me helder zicht op wat er structureel nodig is in onderwijs om verandering te brengen. Ik kwam terecht in een netwerk van scholen en bedrijven met dezelfde intentie. Daar werden de eerste zaadjes geplant van onze huidige slogan ‘Samen is beter’.
Het project verrijkte me enorm. Niet alleen in kennis, maar vooral in inzicht in de kracht van samenwerking.

Omdat ik mijn ervaring breder wilde delen, stapte ik over naar de Pedagogische Begeleidingsdienst van het GO!. Daar mocht ik scholen begeleiden bij onderwijsvernieuwing. Van individuele gesprekken aan het begin van mijn carrière, ging ik plots naar het in beweging zetten van volledige organisaties. Ik onderzocht wat verandering doet slagen. Inzichten die ik vandaag nog dagelijks gebruik.”

Het verschil maak je samen

“Ik reed 3 jaar heel Vlaanderen rond, maar als mama van 2 kinderen en een baby van 6 maanden bots je tegen je limieten. Ik zocht dus opnieuw een job dichter bij huis en kon starten als directeur van GO! atheneum Lokeren. 

Ouders vertrouwen met veel zorg hun kinderen toe aan een school en je wil als directeur voor al die leerlingen het verschil maken. Dat kan je niet alleen. Ik kwam hier opnieuw uit bij het belang van het team rond mij. Iedereen binnen dat team moet mee met hart en ziel de visie en missie uitstralen, want anders kan je dat verschil niet realiseren.

Ik beleefde hier 7 jaar een fantastische tijd. En nu, tien jaar later, krijg ik nog steeds berichtjes van oud-leerlingen. Over hoe ze zich gezien voelden, begrepen, gehoord (zelfs als ik hen moest sanctioneren).

Onlangs kreeg ik een berichtje van een leerlinge die ik destijds nog als leerlingenbegeleider onder mijn vleugels nam. Ze schreef dat ze de handvaten die ik haar toen aanreikte, nog altijd gebruikt. Dat ik er was toen ze het moeilijk had. En misschien het mooiste van alles: dat ze nu zelf leerlingenbegeleider is. Daar doe je het voor.

Ook mijn eigen zoon had zijn uitdagingen op school. Hoe zijn leerkrachten hem toch in zijn talent lieten schitteren, dat toont de ware kracht van onderwijs.
Bloemen groeien niet door eraan te trekken. Je moet ze voeden met water en licht.“

Mijn persoonlijke missie

“Dat is nog altijd mijn drijfveer. Want toen ik zelf op de schoolbanken zat, zag niemand mijn talenten. Ik durfde amper mijn vinger opsteken. Ik was stil, bedeesd.
Vandaag spreek ik als Algemeen Directeur wekelijks voor grote groepen. Ik beschouw het als mijn persoonlijke missie om steeds dat verschil proberen te maken. Dat is geen walk in the park. Het is hard werken, met vallen en opstaan.
Maar ik kan het alleen omdat ik een job doe waarin ik mijn hart mag laten spreken. Door waardering te geven én te krijgen, durf je groeien. En dat kan alleen als je authentiek blijft.

Mijn overstap van directeur in Lokeren naar Algemeen Directeur was niet gepland. Die school voelde als een tweede familie. Het was dus best een moeilijke stap. Ik was nooit iemand met een ambitieus carrièreplan. Maar het is de voormalig Algemeen Directeur die mij vroeg of ik mijn kandidatuur wilde stellen voor de selectieprocedure.

Vandaag mag ik ons collectief verhaal schrijven, samen met 8.000 leerlingen en tal van gepassioneerde medewerkers die elke dag kleur geven aan leren.
Hoe we samen verschil maken… dat raakt me nog altijd. Ik ben dan ook bijzonder trots op onze welzijnsbevraging. Ze bevestigt wat ik voel: dat mensen bij ons werken in een context waarin ze zich goed voelen, waarin ze betekenisvol kunnen zijn. Er is ruimte voor overleg, co-teaching, samenwerking.
Mensen vinden het fijn om niet alles alleen te moeten dragen. Iedereen op z’n eiland? Dat werkt niet. Had ik al gezegd dat samen beter is? 😊”

Balanceren moet je leren

“Dat alles gaat, ook vandaag nog, gepaard met uitdagingen.
Een evenwicht vinden tussen alles wat je met hart en ziel wil doen… Het blijft een oefening. Ik zie het bij jonge directies, bij leerkrachten die alles geven voor hun lessen, én bij mezelf. Want naast directeur ben je ook ouder, partner, mens.

Wat ik heb geleerd, is dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een kracht.
Je kan niet alles alleen. Evenwicht vinden is een gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Ik kan mijn job niet doen zonder de mensen rondom mij. Ik ben superwoman niet. Samenwerken met andere mensen zorgt ervoor dat je veel meer kunt. Dat heb ik in al mijn rollen gezien. Je moet durven aangeven: ‘dat is niet mijn sterkte, iemand anders is daar beter in.’
Dat betekent ook vertrouwen hebben. Wie mensen wil laten groeien, moet geloven in hun goede intenties. Zonder dat vertrouwen is leidinggeven onmenselijk zwaar.”

Tussen moeilijkheden liggen mogelijkheden

“Doorheen de jaren leerde ik ook meer loslaten. Waar ik vroeger wakker lag van ‘wat als’-scenario’s, weet ik nu: er zijn altijd opportuniteiten. De kracht zit in het blijven zien van wat wél goed loopt.

Maar dat vraagt moed om in de spiegel te kijken. En soms moet je andere keuzes durven maken, of geduld hebben omdat niet iedereen hetzelfde tempo heeft.

Momenteel word ik nog altijd blij van mijn job. De dag dat ik voel dat ik (of anderen) er geen energie meer van krijgen, stop ik.

En ja, ik ben het niet altijd eens met politieke keuzes in onderwijs.
Maar ik blijf me met hart en ziel inzetten om onze kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op morgen. Dat kan alleen als je gelooft in een positieve toekomst. Er zijn altijd lichtpuntjes. Ik blijf geloven dat we, samen, het verschil kunnen maken.”