Samen is beter

“Ik moet eerlijk toegeven: mijn vizier was niet onmiddellijk op onderwijs gericht, toen ik als psychologe afstudeerde. Maar kijk, met een vader en twee zussen in onderwijs, is de kans blijkbaar toch groot dat je ook een schoolpoort binnenwandelt op weg naar je eerste job 😊.”

Van cultuurschok naar GOK

“In mijn rol als Algemeen Directeur spreek ik elk jaar bij de start van het schooljaar onze nieuwe leerkrachten toe. Dat doe ik nog altijd met het levendige gevoel van mijn eigen beginjaren in gedachten. Ik durf gerust zeggen: het was een cultuurschok.

Je komt net uit een academische bubbel… en dan sta je daar plots in het KTA in Dendermonde (nu GO! talent), opvoedkunde en toegepaste psychologie te geven aan leerlingen verzorging en haarzorg.

Maar tegelijk voelde ik al snel dat ik echt iets kon betekenen. Door jongeren die gezien wíllen worden ook echt te horen. Daar, in dat klaslokaal, werd mijn vlammetje aangestoken.

Door mijn vooropleiding werd ik vaak aangesproken rond leerlingenbegeleiding. Dat groeide al snel uit tot een voltijdse rol. Vanuit de nood aan meer dan individuele gesprekken kreeg ik de kans om mee te denken over een breder GOK-beleid: Gelijke Onderwijskansen.”

Accent op talent

“Ik begon me verder te verdiepen in onderwijs en professionalisering. Rond die tijd kwam de oproep van de Koning Boudewijnstichting voor het project Accent op Talent. Ze zochten voortrekkerscholen en wij stelden ons kandidaat. We waren toen al bezig met de vraag hoe we het watervalsysteem konden doorbreken.

Het project bracht me in een netwerk van scholen en bedrijven met dezelfde ambitie en gaf me een helder zicht op wat er structureel nodig is om verandering te brengen in onderwijs. Daar werden ook de eerste zaadjes geplant van onze huidige slogan: Samen is beter.

Daarna stapte ik over naar de Pedagogische Begeleidingsdienst van het GO!, waar ik scholen begeleidde bij onderwijsvernieuwing. Van individuele gesprekken ging ik naar het ondersteunen van volledige schoolteams. Inzichten die ik vandaag nog dagelijks gebruik.”

Het verschil maak je samen

“Ik reed drie jaar heel Vlaanderen rond. Maar als mama van twee kinderen en een baby van zes maanden bots je tegen je limieten. Ik zocht dus opnieuw een job dichter bij huis en kon starten als directeur van GO! atheneum Lokeren.

Ouders vertrouwen hun kinderen toe aan een school en je wil als directeur het verschil maken. Maar dat kan je niet alleen. Het team rond je is cruciaal. Alleen samen kan je een visie echt laten leven in een school.

Ik beleefde er zeven intense en mooie jaren. En vandaag krijg ik nog altijd berichtjes van oud-leerlingen. Over hoe ze zich gezien voelden, begrepen, gehoord, zelfs wanneer ik hen moest sanctioneren.

Onlangs schreef een oud-leerlinge dat ze de handvaten die ik haar toen gaf nog altijd gebruikt. En misschien nog mooier: dat ze vandaag zelf leerlingenbegeleider is. Daar doe je het voor.

Ook mijn eigen zoon had zijn uitdagingen op school. Hoe zijn leerkrachten hem toch in zijn talent lieten schitteren, toont voor mij de ware kracht van onderwijs.

Bloemen groeien niet door eraan te trekken. Je moet ze voeden met water en licht.”

Mijn persoonlijke missie

“Dat is nog altijd mijn drijfveer. Want toen ik zelf op de schoolbanken zat, zag niemand mijn talenten. Ik durfde amper mijn vinger opsteken. Ik was stil, bedeesd.

Vandaag spreek ik als Algemeen Directeur wekelijks voor grote groepen. Ik zie het als mijn missie om mensen te laten groeien en talent te zien.

Mijn overstap van directeur in Lokeren naar Algemeen Directeur was niet gepland. Die school voelde als een tweede familie, dus het was een moeilijke stap. Ik was ook nooit iemand met een strak carrièreplan.

De toenmalige Algemeen Directeur moedigde mij wel aan om mijn kandidatuur te stellen. Maar net als andere kandidaten moest ik door een volledige selectieprocedure. Het was dus allesbehalve vanzelfsprekend.

Vandaag mag ik ons collectief verhaal schrijven, samen met 8.000 leerlingen en tal van gepassioneerde medewerkers die elke dag kleur geven aan leren.

Wat me blijft raken, is hoe sterk mensen hier samenwerken. Onze welzijnsbevraging bevestigt dat ook: medewerkers voelen zich goed, ervaren ruimte voor overleg en samenwerking, en kunnen hier echt betekenisvol werk doen.”

Balanceren moet je leren

“Een evenwicht vinden tussen alles wat je met hart en ziel wil doen… het blijft een oefening. Ik zie het bij jonge directies, bij leerkrachten die alles geven voor hun leerlingen, én bij mezelf. Want naast directeur ben je ook ouder, partner, mens.

Wat ik geleerd heb, is dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een kracht. Je kan niet alles alleen.

Ik kan mijn job niet doen zonder de mensen rondom mij. Ik ben superwoman niet. Samenwerken met anderen zorgt ervoor dat je veel meer kunt.

Je moet ook durven zeggen: ‘dat is niet mijn sterkte, iemand anders is daar beter in.’ Dat vraagt vertrouwen. Wie mensen wil laten groeien, moet geloven in hun goede intenties.”

Tussen moeilijkheden liggen mogelijkheden

“Doorheen de jaren leerde ik meer loslaten. Waar ik vroeger wakker lag van ‘wat als’-scenario’s, weet ik nu: er zijn altijd opportuniteiten.

Maar dat vraagt moed om in de spiegel te kijken en soms andere keuzes te maken. Niet iedereen loopt in hetzelfde tempo.

Momenteel word ik nog altijd blij van mijn job. De dag dat ik voel dat ik er geen energie meer van krijg, stop ik.

En ja, ik ben het niet altijd eens met politieke keuzes in onderwijs. Maar ik blijf me inzetten om onze kinderen zo goed mogelijk voor te bereiden op morgen.

Er zijn altijd lichtpuntjes. Ik blijf geloven dat we, samen, het verschil kunnen maken.”